فصلنامه ایده های نو در تعلیم و تربیت 4 10 The application of Leibniz's views in the structure of education in Iran کاربستِ آرای لایب نیتس در ساختارآموزش و پرورش ایران 19 28 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA دکتر لادن دکترای برنامهریزی درسی، استادیار و عضو هیئتعلمی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد ساری، ایران سکینه دانشجوی دکتری تخصصی فلسفۀ تعلیم و تربیت، دانشگاه آزاد اسلامی واحد ساری، ایران 2024 01 12 Leibniz is one of the rationalist philosophers of the 17th century, whose most important philosophical theories, such as the monadology of prior harmony of the foundation and possible worlds, have been the subject of many scientific and philosophical researches in the last two centuries. In the present study, an attempt has been made to introduce criticisms from Islamic wisdom to these theories and principles after proving the internal connection between Leibniz's social theories and their epistemological and non-epistemological foundations. Leibniz's theories, such as the phenomenological approach and the emphasis on social solidarity with the centrality of the element of religion, are theories that were not confined to the 17th century and have left a prominent impact on social thinkers. These theories stem from Leibniz's philosophical principles as well as the events in his life, and for this reason, they can be criticized and evaluated in the structure of Iranian education by paying attention to the foundations of Islamic wisdom and the generalities of Muslim social thought. The application of Leibniz's views in the ideological structure of Iranian education can be effective in three ways: firstly, it is related to the dominance of the mathematical method in Leibniz's intellectual system, secondly, to the dominance of epistemological approaches in Leibniz's philosophical foundations, and thirdly, to the dominance of idealistic and unrealistic views in his social theories. چکیده لایب نیتس یکی از فیلسوفان عقل‌گرای قرن ۱۷ میلادی است که مهم‌ترین نظریات فلسفی او همچون مونادولوژی هماهنگی پیشین بنیاد و جهان‌های ممکن، موضوع بسیاری از تحقیقات علمی و فلسفی در دو قرن اخیر بوده است. در تحقیق حاضر سعی شده تا بعد از اثبات ارتباط درونی نظریات اجتماعی لایب نیتس با مبانی معرفتی و غیرمعرفتی آن‌ها نقدهایی از جانب حکمت اسلامی به این نظریات و مبانی وارد شود. نظریات لایب نیتس همچون تلقی پدیدارشناسانه و تأکید بر همبستگی اجتماعی با محوریت عنصر دین نظریاتی که در قرن ۱۷ محصور نمانده و تأثیرات برجسته‌ای بر اندیشمندان اجتماعی برجای نهاده است. این نظریات از دل مبانی فلسفی لایب نیتس و همچنین وقایع موجود در زندگی او برآمده و از همین جهت می‌توان آن‌ها را با عطف توجه به مبانی حکمت اسلامی و عمومات اندیشه اجتماعی مسلمین، در ساختار آموزش‌وپرورش ایران موردنقد و ارزیابی قرارداد. کاربستِ نظرات لایب نیتس در ساختار ایدئولوژیک آموزش‌وپرورش ایران می‌تواند در سه درجه مؤثر باشد: در درجه اول به غلبه روش ریاضی در منظومه فکری لایب نیتس در درجه دوم به غلبه رویکردهای معرفت‌شناختی در مبانی فلسفی لایب نیتس و در درجه سوم به غلبه دیدگاه‌های آرمانی و غیرواقعی در نظریات اجتماعی او مربوط است. /downloadfilepdf/946854