پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل تأثیر روش های نوین تدریس بر ابعاد یادگیری و رشد همه جانبه دانش آموزان مقطع ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور مطالعات کتابخانه ای و اسنادی است. یافته ها نشان می دهند که رویکردهای نوین آموزشی نقش بسزایی در ارتقای کیفیت یاددهی-یادگیری ایفا می کنند؛ از جمله بارزترین کارکردهای این روش ها می توان به افزایش انگیزه درونی، ایجاد علاقه پایدار به یادگیری از طریق رویکردهای پروژه محور، و تقویت مهارت های اجتماعی و کار تیمی در بستر فعالیت های گروهی اشاره کرد. همچنین، تلفیق هدفمند فناوری های دیجیتال در کلاس های درس، ضمن جذاب سازی محتوای آموزشی، سواد فناورانه کودکان را از سنین پایه توسعه می دهد. به کارگیری الگوهایی نظیر تدریس معکوس و بازی سازی نیز با کاهش اضطراب یادگیری و بهینه سازی زمان کلاس برای تعاملات عمیق، بستر لازم را برای پرورش تفکر انتقادی، مهارت های حل مسئله و شخصی سازی آموزش متناسب با نیازهای فردی فراگیران فراهم می سازد. در مجموع، نتایج حاکی از آن است که استقرار روش های نوین تدریس نه تنها عملکرد تحصیلی دانش آموزان را بهبود می بخشد، بلکه نقشی کلیدی در شکل گیری شایستگی های عاطفی، اجتماعی و آماده سازی آنان برای مواجهه با چالش های دنیای مدرن ایفا می کند.

روش های نوین تدریس آموزش ابتدایی یادگیری فعال فناوری های آموزشی تفکر انتقادی.