آموزش عالی ‏‏به‌عنوان اوج تمام تلاش‌های آموزشی در نظر گرفته می‌شود؛ بنابراین، انتظار می‌رود که فراگیر در مؤسسات مختلف یادگیری بالاتر باید برای یادگیری هم‌زمان و غیر هم‌زمان فردی انگیزه داشته باشد. متأسفانه چنین به نظر می‌رسد که چنین انتظاری در چارچوب فاصله آموزش عالی هنوز به دست نیامده است. درحالی‌که گروه‌های ذی‌نفع در آموزش عالی به دنبال روشی برای اطمینان از این موضوع هستند که فراگیران دارای ظرفیت‌های کافی یادگیری خود راهبر موردنیاز برای یادگیری ترکیبی هستند، این مقاله پیش می‌رود و استفاده از چارچوب سازنده را برای پرورش یادگیری خود راهبر پیشنهاد می‌کند تا اطمینان حاصل کند که فراگیران درک خود از یادگیری، معنای آن بر اساس زمینه و راه‌های به دست آوردن آن با استفاده از یادگیری ترکیبی به‌عنوان یک میانجی را توسعه می‌دهند. با استفاده از نظریه سازنده گرایی به‌عنوان یک لنز نظری، ما استفاده از رویکردی را به‌عنوان مدلی برای پرورش یادگیری خود راهبر در میان فراگیران در مؤسسات مختلف آموزش عالی پیشنهاد کردیم؛ بنابراین ما پذیرش یا سازگاری این رویکرد را تشویق می‌کنیم زیرا اطمینان می‌دهد که نگرانی‌ها و آشفتگی جذب یادگیری خود راهبر را در میان فراگیران درون محیط‌های آموزش عالی حل‌وفصل کند.

یادگیری ترکیبی یادگیری خودراهبر سازنده گرایی آموزش عالی